Pałace

Chęć ukazywania swojej wysokiej rangi od zawsze była cechą charakterystyczną możnowładców, którzy aby ją pokazać kazali budować sobie przeogromne pałace z tysiącami okien i drzwi. Różnorodność pałaców oraz innego typu zabudowań było wprost proporcjonalna do ilości możnowładców, którzy chcąc być oryginalnymi podawali swoje architektoniczne pomysły lub kierowali się radą samych architektów. Pałace były różne: od takich prostych po ogromne monumenty. Cechą charakterystyczną były zawsze duże okna od strony sypialni królewskiej, przez które możnowładca mógł doglądać swoje królestwo. Zdarzały się przypadki, że na pałace wydawano tyle pieniędzy, że przez następne kilka lat kraj mógł cierpieć z ubóstwa. Problem ten dotyczył przeważnie małych krajów azjatyckich i afrykańskich. Zdarzało się często, że możnowładcy kazali również dobudowywać wysokie wieże, z których również jak w przypadku dużego okna mogli oglądać i cieszyć się ze swojego królestwa. Aby okna takie nie wyglądały zbyt skromnie często przyozdabiano je specjalnymi reliefami oraz malowano na specjalne kolory, aby się wyróżniały od pozostałych okien. W późniejszych wiekach pałace i zamki zaczęły ulegać pomniejszaniu, by w końcu osiągnąć wielkości przestronnych domostw wolnostojących. Pałacyki takie charakteryzowały się elegancją oraz kunsztem architektonicznym. Nie rzadko wokół takich pałacyków znajdowały się duże podwórza oraz ogrody. W renesansie pałace tego typu posiadali również ważni urzędnicy miejscy, artyści oraz ambasadorzy. W czasie istnienia II Rzeczy na terenie Niemiec powstało mnóstwo alejek, na których rzędami stały tego typu pałacyki oraz ogromne domy wielorodzinne o charakterze wolnostojącym. W Polsce ze względu na niższy poziom gospodarczy i społeczny aleje takie praktycznie nie istniały, ale pojawiły się dopiero po II Wojnie Światowej w miastach, które zostały oddane Polsce w ramach nowego ładu politycznego. Cechą charakterystyczną takich budynków są okna po każdej stronie pałacyku oraz wysokie i przestrzenne poddasza.